Wszyscy ludzie Macrona – Nowy rząd Francji ponad podziałami

Nowy rząd Francji

Nowy rząd Francji // http://www.gouvernement.fr/

W nowym rządzie Francji zasiądą ministrowie lewicy, prawicy, centrum, a także przedstawiciele społeczeństwa obywatelskiego. Spośród 22 ministrów 11 to kobiety.

Emmanuel Macron jako prezydent Francji stoi na czele państwa i rządu. W jego gestii leży powołanie premiera oraz ministrów. Obiecywał on, że „skonstruuje rząd złożony z maksymalnie 15 osób, bardzo zwarty (très ramassé), z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego i świata polityki pochodzących zarówno z lewicy, centrum, jak i prawicy”. Jak obiecał, tak zrobił. Prawie.

Premier Édouard Philippe

Mianowany 15 maja Philippe był wcześniej politykiem szerzej nieznanym. Od 2010 r. sprawował funkcję mera położonego w Normandii portowego Hawru, zaś od 2012 r. był niezbyt aktywnym deputowanym konkurencyjnej wobec La République en marche! (REM) Macrona partii Republikanie (LR).

46-letni Philippe jest jednym z młodszych 37 premierów po II Wojnie Światowej, choć pięciu było młodszych, dwóch nawet poniżej 40-tki.

Jego wybór to strategiczny ruch mający na celu osłabienie już i tak rozczłonkowanej prawicy, szczególnie partii Republikanie. LR cieszy się obecnie poparciem ok. 18-20 proc. Francuzów, na miejscu drugim ex aequo z Frontem Narodowym (FN, 19-20 proc.), a po REM (27-32 proc.) – partia Macrona, aby efektywnie rządzić dąży do bezwzględnej większości w Zgromadzeniu Narodowym. Philippe ma poprowadzić więc REM do pewnego zwycięstwa w wyborach parlamentarnych 11 i 18 czerwca, a następnie przeprowadzić kontrowersyjną z perspektywy francuskiego społeczeństwa liberalizację prawa pracy.

>> Sylwetka: Kim jest nowy premier Francji Édouard Philippe TUTAJ

Nowy francuski rząd

Ostatecznie gabinet, choć rzeczywiście jeden z najbardziej „zwartych” w V Republice, to jednak zamiast 15 liczy 22 członków – 18 ministrów oraz 4 sekretarzy stanu. Trzech ministrów zostało wyróżnionych prestiżową rangą tzw. ministrów stanu (ministre d’État). Ich zakres władzy nie wykracza jednak poza prerogatywy “zwykłych” ministrów. Za to rzeczywiście aż ośmiu ministrów nie było wcześniej powiązanych z polityką, a część z nich wywodzi się z tzw. społeczeństwa obywatelskiego. Tylko cztery osoby zajmowały wcześniej funkcje ministerialne – w tym Annick Girardin i Jean-Yves Le Drian w poprzednim rządzie, zaś wcześniej także François Bayrou i Bruno Le Maire.

Ministrowie stanu i ministrowie tworzą spotykającą się co środę w Pałacu Elizejskim radę ministrów, na której czele stoi prezydent. Z kolei praca całego rządu, czyli z uwzględnieniem również sekretarzy, nadzorowana i koordynowana jest przez premiera.

Plany Macrona, aby rząd odmłodzić również udało mu się zrealizować tylko w części – średnia wieku to nieco ponad 54 lata, o rok wyższa niż w rządzie poprzedniego premiera Bernarda Cazeneuve. Najstarszy jest minister spraw wewnętrznych Gérard Collomb, który 20 czerwca skończy 70 lat (również z 1947’ rocznika pochodzi min. Jacques Mézard, ale z grudnia). Najmłodszym członkiem rządu jest 33-letni Mounir Mahjoubi, sekretarz stanu ds. cyfryzacji.

Ministrowie w nowym rządzie Philippe’a

Poniżej lista ministrów i sekretarzy stanu w nowym francuskim rządzie. Opisujemy szerzej wszystkich trzech ministrów stanu – z których pierwszy wywodzi się z Partii Socjalistycznej, drugi ze społeczeństwa obywatelskiego, zaś trzeci z centrowego Ruchu Demokratycznego. Razem z Republikańskim premierem i prezydentem z REM, na najwyższych stanowiskach państwowych reprezentowana jest pełnia programowej u Macrona inkluzywności i otwartości politycznej. Zwraca też uwagę, że zarówno nowy minister gospodarki Bruno Le Maire, jak i minister odpowiedzialny za finanse Gérald Darmanin wywodzą się z Republikanów i będą promować liberalny stosunek do kwestii gospodarczych, nawet bardziej liberalny niż Macron.

Gérard Collomb

Minister Spraw Wewnętrznych, Minister Stanu

Ten prawie 70-letni Socjalista (ur. 20 czerwca 1947 r.), najstarszy członek rządu Philippe’a, od 50 lat zaangażowany jest w politykę – zaczynał od współpracy z Françoisem Mitterandem w 1968 r. Mitterand w 1969 r. został sekretarzem generalnym Partii Socialistycznej, którą zjednoczył premier Michele Rocard, patron polityczny dzisiejszego premiera Édouarda Philippe’a. Od 1981 r. Collombe był deputowanym Zgromadzenia Narodowego, w 1999 r. zmienił izbę parlamentarną na Senat. Od 2001 r. był merem Lyonu.

Głośno wspierał rozwój polityczny Macrona już kiedy ten był ministrem gospodarki za prezydentury Françoisa Hollande’a. W grudniu 2015 r. powiedział tygodnikowi Le Point, że Macron „przejawia nowe myślenie, oparte na refleksji, wypracowane na podstawie mądrej analizy zmieniającego się społeczeństwa.”

Collomb poparł go w kampanii prezydenckiej. Ze względu na 30-letnią różnicę wieku mówi się, że jest dla Macrona figurą politycznego ojca. Collomb woli określać się mianem doradcy.

Mimo 50-letniego doświadczenia politycznego, stanowisko ministerialne sprawuje po raz pierwszy. W swoim inauguracyjnym przemówieniu po środowej nominacji powiedział, że skoncentruje się na ochronie francuskich obywateli, walce z terroryzmem oraz przeciwdziałaniu radykalizacji młodych ludzi. Europa, ale przede wszystkim Francja „są na celowniku terrorystów”, którzy nie tylko napływają z zewnątrz – część z nich żyje na naszej ziemi – mówił na dziedzińcu swojego ministerstwa.

Nicolas Hulot

Minister Ekologicznej i Inkluzywnej Transformacji, Minister Stanu

Mianując popularnego aktywistę i dziennikarza ekologicznego na prestiżowe stanowisko ministra stanu, Macron potwierdził swoje zapowiedzi prowadzenia polityki bardziej przyjaznej środowisku. Sama nazwa objętego przez 62-letniego Hulota ministerstwa zapowiada przemianę całego modelu państwa na bardziej ekologiczny – dla porównania, resort ten nazywał się ministerstwem ekologii, zrównoważonego rozwoju i energii za jego poprzedniczki Ségolène Royal.

W młodości Hulot zajmował się dziennikarstwem, a z czasem poświęcił się ochronie środowiska i popularyzacji podejścia ekologicznego. Można powiedzieć, że to on uczył Francuzów ekologii. Od roku 1987 do 2012 r. prowadził w pierwszym programie francuskiej telewizji publicznej TF1 popularny program Ushuaïa Nature pokazujący, jak działalność człowieka wpływa na degradację środowiska naturalnego. W oparciu o sukces tego programu telewizja TF1 zdecydowała się o stworzeniu całego kanału telewizyjnego poświęconego kwestiom środowiskowym – Ushuaïa TV. Dodatkowo od 1990 r. prowadzi Fundację Nicolasa Hulota dla Natury i Człowieka.

Nieobca jest też Hulotowi działalność polityczna. Aż trzech prezydentów przed Macronem zaproponowało mu stanowisko ministra ds. środowiska. Odmówił jednak i Chiracowi, i Sarkozy’emu, i Hollande’owi. Był natomiast doradcą ds. środowiskowych Chiraca, wcześniej premiera Laurenta Fabiusa, zaś Hollande mianował go „Specjalnym wysłannikiem dla ochrony planety”. Uwzględniano go w sondażach na wybory prezydenckie w 2007 r. – cieszył się aż ok. 15-proc. poparciem. Zapowiedział jednak, że wycofa się z wyścigu o ile główni kandydaci podpiszą jego pakt ekologiczny – udało się, został zaakceptowany przez pięciu kandydatów, w tym zwycięzcę Nicolasa Sarkozy’ego. Wziął też udział w prawyborach prezydenckich w 2011 r. po stronie partii Europa Ekologiczna-Zieloni, jednak bez sukcesu.

Przyjął propozycję ministerialną Emmanuela Macrona ze względu na jego plany odnowienia polityki, zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego w proces decyzyjny oraz transformacji energetycznej.

Podlega mu znana z pracoholizmu, doświadczona w pracy w administracji publicznej 56-letnia minister transportu Élisabeth Borne.

François Bayrou

Minister Sprawiedliwości, Minister Stanu

Centrowy wyjadacz polityczny, 66-letni lider Ruchu Demokratycznego (MoDem), który założył w 2007 r. W latach 1994-1997 był ministrem edukacji, najpierw za Édouarda Balladura, potem Alaina Juppé. Kandydował we wszystkich wyborach prezydenckich od 2002 r., początkowo jako lider Unii na rzecz Francuskiej Demokracji (UDF), potem z ramienia MoDem. Był jednym z kandydatów w tegorocznych wyborach prezydenckich, wycofał się jednak na rzecz Emmanuela Macrona, tworząc polityczną koalicję z jego REM.

Sylvie Goulard

53-letnia Goulard od 2009 r. była europosłanką MoDem w liberalnej grupie ALDE w Parlamencie Europejskim, teraz została mianowana Minister Sił Zbrojnych. Przed karierą w PE pracowała m.in. we francuskim MSZ, była też doradczynią przewodniczącego Komisji Europejskiej Romano Prodiego. Od 2007 r. przewodziła francuskiemu Ruchowi Europejskiemu działającemu na rzecz pogłębiania integracji europejskiej.

Jean-Yves Le Drian

60-letni Le Drian, były minister obrony (2012-2017) i polityk Partii Socjalistycznej został mianowany szefem francuskiej dyplomacji. Stanowisko to ma nową, znaczącą nazwę – Ministra Europy i Spraw Zagranicznych. Europa wysuwa się na pierwszy plan.

Marielle de Sarnez

Minister Spraw Europejskich podlega Jean-Yvesowi Le Drianowi. Podobnie jak Sylvie Goulard, 66-letnia de Sarnez też była wcześniej europosłanką MoDem w ramach ALDE (cztery kadencje).

Richard Ferrand

Nowy Minister Spójności Terytorialnej od 1980 r. aż do 7 maja br. był politykiem Partii Socjalistycznej, głównie na poziomie regionalnym, zaś od 2012 r. jako deputowany Zgromadzenia Narodowego. W październiku 2016 r. 54-letni Ferrand został jednocześnie pierwszym sekretarzem En Marche!

Agnès Buzyn

Minister Solidarności i Zdrowia

55-letnia Buzyn, doktor hematolog i profesor medycyny, wcześniej nie angażowała się w politykę. W latach 2008-2013 stała na czele Agencji Bezpieczeństwa Atomowego i Ochrony przed Promieniowaniem.

Françoise Nyssen

Minister Kultury

Podobnie jak Buzyn, również 66-letnia Nyssen nie była związana politycznie przed mianowaniem na Ministra Kultury 17 maja br. Od 1987 r. stała na czele założonego przez jej ojca wydawnictwa literackiego Actes Sud.

Bruno Le Maire

Minister Gospodarki

48-letni Le Maire był wcześniej politykiem partii Republikanie (wcześniej UMP). W drugim rządzie Fillona był sekretarzem stanu ds. europejskich, a następnie ministrem gospodarki żywnościowej, rolnictwa i rybołówstwa. Bez sukcesu startował w prawyborach prawicy, potem zaangażował się w kampanię wyborczą po stronie Fillona.

Muriel Pénicaud

Minister Pracy

Dziś 62-letnia Pénicaud na początku kariery pracowała w administracji publicznej, zaangażowana była też na dwa lata (1991-1993) w doradztwo socjalistycznej minister pracy Martine Aubry. Potem przeszła do biznesu – obejmowała stanowiska zarządcze w firmach tj. m.in. Danone, Orange, SNCF (Narodowe Towarzystwo Kolei Francuskich).

Jacques Mézard

Minister Rolnictwa i Żywności

69-letni adwokat i wieloletni działacz Lewicowej Partii Radykalnej (Parti radical de gauche, PRG). Samorządowiec, a od 2008 r. Senator z ramienia tej partii.

Gérald Darmanin

Minister Działalności Publicznej i Finansów

35-letni polityk związany wcześniej z centroprawicą – UMP, a potem Republikanami. Samorządowiec – radny a następnie mer miejscowości Tourcoing w północnej Francji. Poseł w latach 2012-2016.

Frédérique Vidal

Minister Szkolnictwa Wyższego, Badań i Innowacji

Niezaangażowana wcześniej politycznie 53-letnia biochemiczka, profesor, a także od 2012 r. prezydent nicejskiego uniwersytetu Université Nice-Sophia-Antipolis.

Annick Girardin

Minister Terytoriów Zamorskich Francji

53-letnia polityk Lewicowej Partii Radykalnej (PRG), posłanka od 2007 r. W rządzie Manuella Vallsa była najpierw sekretarz stanu ds. rozwoju i Frankofonii, zaś od lutego 2016 r. minister ds. służb publicznych – zasiadała na tym stanowisku aż do nominacji w rządzie Philippe’a.

Laura Flessel

Minister Sportu

Niezwiązana wcześniej z polityką 46-letnia szpadzistka pochodząca z Gwadelupy. Nagrodzona pięcioma medalami olimpijskimi, wielokrotnie odznaczana w mistrzostwach świata. Od 2010 r. zasiadała w Radzie Gospodarczej, Społecznej i Środowiskowej, a od 2013 r. w Narodowej Radzie Sportu. Zaangażowana aktywnie w kampanię polityczną Macrona wraz z grupą 16 sportowców.

Christophe Castaner

Wcześniej związany z Partią Socjalistyczną 51-letni prawnik i polityk, poseł i samorządowiec. Teraz mianowany nowym Rzecznikiem Rządu oraz Sekretarzem stanu ds. Relacji z Parlamentem.

Marlène Schiappa

34-letnia pisarka i blogerka zaangażowana w walkę o równość kobiet i mężczyzn, od 2008 r. prowadząca popularnego bloga Mama Pracuje. Od początku jego istnienia związana z ruchem En Marche!, w którym odpowiadała za kwestie równości. W nowym rządzie Sekretarz Stanu ds. Równości kobiet i mężczyzn.

Sophie Cluzel

Macron uczynił walkę o włączenie społeczne osób niepełnosprawnych jednym z priorytetów swojej prezydentury. Na specjalnie w tym celu stworzone stanowisko Sekretarza Stanu ds. Osób Niepełnosprawnych powołał osobę, która swoje życie poświęciła tej sprawie. 56-letnia matka dziecka z zespołem Downa działała w wielu stowarzyszeniach działających na rzecz scholaryzacji osób niepełnosprawnych, była też prezesem Narodowej Federacji Związkowej Pomagającej Uczniom Niepełnosprawnym (FNASEPH).

Mounir Mahjoubi

Najmłodszy członek rządu otrzymał stanowisko Sekretarz Stanu ds. Cyfryzacji. 33-letni Mahjoubi ma korzenie marokańskie, choć urodził się już w Paryżu. W 2010 r. założył firmę Equanum, która prowadzi platformę internetową handlu produktami rolniczymi La Ruche qui dit Oui! W 2012 r. zaangażował się w kampanię wyborczą Hollande’a, który w 2016 r. mianował go szefem Narodowej Rady Cyfryzacji.

 

Oficjalna strona francuskiego rządu TUTAJ