Reklama
Rozmowa EurActiv Niemcy z Patrickiem Sensburgiem, niemieckim deputowanym (Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna - CDU), przewodniczącym podkomisji do spraw prawa europejskiego.
Podczas grudniowego szczytu zadecydowano, że 26 państw członkowskich ma do końca marca 2012 roku sfinalizować umowę międzyrządową w sprawie paktu fiskalnego, poza unijnymi traktatami. W jaki sposób traktat zostanie ratyfikowany w Bundestagu i Bundesracie?
Dokładna procedura zależy od postępu w rozmowach i od treści umowy. Zakładam, że pakt fiskalny zostanie ratyfikowany jako zwykła umowa międzynarodowa, a nie jako prawo UE. Widzę tu analogię do układu z Schengen. Taka umowa międzynarodowa musiałaby zostać przyjęta w Bundestagu i w Bundesracie.
Proces może wyglądać następująco: umowa międzynarodowa zostanie zaprezentowana właściwym organom w Bundestagu. Zostanie przedyskutowana najpierw w komisji a następnie na forum całego parlamentu. Głosowanie będzie przebiegać zgodnie z art. 59 ust. 2 niemieckiej Ustawy Zasadniczej.
Czy Bundestag jest również zaangażowany w projektowanie tego międzyrządowego porozumienia wynegocjowanego przez 26 krajów?
Wychodzę z założenia, że Bundestag jest już zaangażowany i jest graczem. Podczas naszej dyskusji w czwartek dotyczącej uczestnictwa Bundestagu w sprawach dotyczących Unii Europejskiej, wyraźnie podkreśliliśmy, że rząd federalny w działaniach międzyrządowych współpracuje blisko z niemieckim parlamentem.
Oznacza to, że niemiecki parlament musi być informowany odpowiednio wcześnie i wyczerpująco. To jest bardzo ważne. Udział Bundestagu w pracach nad paktem fiskalnym, stanowi pierwszy sprawdzian.
Jak z prawnego punktu widzenia możliwe jest przyjęcie przez 26 państw członkowskich przepisów, które są wyraźni inne niż te zawarte w unijnych traktatach? Mam na myśli przede wszystkim głosowanie odwróconą większością kwalifikowaną, by zablokować sankcje za naruszenie Paktu Stabilności i Wzrostu.
Są międzynarodowi i europejscy prawnicy, którzy mówią, że to nie jest możliwe ze względu na pierwszeństwo prawa UE. Według nich, ta oddzielna umowa nie będzie wiążąca. Jeśli jakieś państwo stwierdzi, że nie chce uczestniczyć w pakcie fiskalnym, wówczas będzie to naruszało umowę międzyrządową, ale będzie w zgodzie z prawem europejskim.
Czy w takim razie ta umowa międzynarodowa ma jakąś wartość?
Myślę, że tak. Prawo międzynarodowe, które obejmuje również prawo UE jako szczególny rodzaj prawa międzynarodowego, bazuje na tym, że jest akceptowane i respektowane przez sygnatariuszy umów. Niemniej jednak istnieją ograniczone środki egzekwowania prawa międzynarodowego.
Weźmy na przykład wspomnianą kwalifikowana większość głosów. Według traktatu UE wymagana jest większość, by osiągnąć porozumienie w sprawie sankcji. Jednak zgodnie z odrębną umową wymagana jest większość do zablokowania sankcji za naruszenie kryteriów stabilności.
Wszystko jest w porządku tak długo, jak sygnatariusze wywiązują się ze swoich obietnic. Ale jeśli zdecydują, że nie akceptują nowych kryteriów stabilności, nie można zarzucić im naruszenia tych kryteriów. Nadal jednak ten kraj będzie naruszał wspólnie uzgodnione porozumienie.
Tak jak Pan powiedział, prawo UE ma pierwszeństwo przed prawem międzynarodowym. Dlaczego przywódcy 26 państw nie zdecydowali się na łatwiejsze wzajemne zobowiązania, tak jak było to przy Pakcie Euro Plus?
Odrębna umowa będzie miała większy wpływ, ponieważ prowadzi do wiążącego porozumienia, w przeciwieństwie do Paktu Euro Plus. Założeniem jest zawarcie większości porozumień z traktacie UE. W tym przypadku nie okazało się to tak łatwe. W przeciwnym razie właśnie taki sposób zostałby wybrany.
Skorzystanie z Protokołu nr 12, tak jak proponowała Komisja, w mojej opinii nie jest odpowiednim rozwiązaniem. Jeśli chodzi o pakt finansowy, osobiście nie widzę, by stał w sprzeczności z prawem unijnym, to raczej problem wykonalności.
Cały wywiad dostępny jest na stronie EurActiv.com
