PARTNER
W skrócie:
Środki antykryzysowe i unijne wsparcie finansowe pomogły ograniczyć negatywny wpływ spowolnienia gospodarczego na unijne rynki pracy w 2009 r. – taki wniosek wypływa z opublikowanego sprawozdania Komisji Europejskiej. Żeby jednak zapewnić udane wyjście z kryzysu, środki te muszą być spójne z długofalowymi reformami zatrudnienia.
Projekt „Wspólnego sprawozdania w sprawie zatrudnienia” będzie przedmiotem dyskusji ministrów ds. zatrudnienia i spraw społecznych podczas posiedzenia Rady w marcu 2010 r. i zostanie wykorzystany w opracowywaniu nowej strategii UE 2020 na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia, która ma zostać przyjęta przez przywódców unijnych wiosną 2 010 r.
W projekcie „Wspólnego sprawozdania w sprawie zatrudnienia” komisja przedstawia analizę działań podjętych w całej UE w celu zachowania miejsc pracy i udzielenia pomocy osobom w trudnej sytuacji oraz określa wyzwania, z którymi trzeba będzie się zmierzyć w przyszłości. Przewiduje się, że na rynkach pracy, znacznie osłabionych spowolnieniem gospodarczym w 2009 r., w przyszłym roku we wszystkich krajach UE nastąpi dalszy wzrost bezrobocia, aczkolwiek tempo tego wzrostu będzie słabsze. W ciągu najbliższych dwóch lat spodziewana jest stopniowa poprawa sytuacji gospodarczej, jednakże rynki pracy mogą na nią reagować z opóźnieniem. Kryzys szczególnie mocno dotknął niektóre grupy społeczne: młodzież, migrantów i pracowników o niskich kwalifikacjach.
Państwa członkowskie, chcąc bezpośrednio pobudzić gospodarkę i ochronić grupy społeczne najbardziej narażone na oddziaływanie kryzysu, wzmogły działania w obszarze polityki zatrudnienia i polityki społecznej w ramach trzech priorytetów europejskiej strategii zatrudnienia. W wielu krajach wzmocniono publiczne służby zatrudnienia, aby pomóc im w walce z rosnącym bezrobociem, a wsparcie unijne w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji pozwoliło państwom członkowskim w większym zakresie sfinansować działania antykryzysowe.
Według komisji systemy ochrony socjalnej dowiodły swojej skuteczności: automatyczne stabilizatory złagodziły bezpośrednie społeczne skutki spowolnienia w UE, aczkolwiek w różnym stopniu w zależności od kraju. Państwa członkowskie znacznie różnią się pod względem zdolności do zaspokojenia rosnącego zapotrzebowania na zabezpieczenie społeczne, co tym bardziej wskazuje na potrzebę zdecydowanych działań politycznych w celu aktywizacji osób bezrobotnych.
Kluczowym wyzwaniem dla UE i państw członkowskich jest obecnie ustalenie właściwych ram dla trwałej poprawy sytuacji na rynku pracy. Do podstawowych czynników stymulujących tworzenie nowych, lepszych miejsc pracy należą z jednej strony skuteczne strategie wyjścia z kryzysu przygotowujące zarówno jednostki, jak i całe przedsiębiorstwa do podjęcia wyzwań strukturalnych, a z drugiej – efektywna polityka w sektorze publicznym mająca na celu modernizację rynków pracy. (tmw)