PRZYSZŁOŚĆ EUROPEJSKIEJ POLITYKI OBRONNEJ

PROMOTED CONTENT: This post is sponsored by a third party.

W ciągu 25 lat od zakończenia zimnej wojny, państwa europejskie korzystały z ”dywidendy pokojowej” i znacząco zmniejszały wydatki na obronność. W ostatnim czasie trend ten zaczął się jednak odwracać – w obliczu bezprecedensowych zagrożeń dla swojego bezpieczeństwa, państwa członkowskie Unii Europejskiej musiały zrewidować swoje budżety wojskowe i obronne.

Koncepcje takie jak “inteligentna obrona” czy “interoperacyjność” zyskują coraz większe uznanie w odniesieniu do przyszłości polityki obronnej.

W 2012 r. Azja wyprzedziła Europę pod względem wydatków ponoszonych na obronność w podziale na kontynenty, zajmując tym samym drugie miejsce na świecie, za Ameryką Północną.

Trzy lata później wydatki Azji na obronność były już o 36,4 proc. wyższe niż Europy.

Cztery państwa z największymi nakładami na wojsko to państwa spoza Unii Europejskiej. Tylko Wlk. Brytania, Francja, Niemcy i Włochy znajdują się na liście 15 państw o najwyższym poziomie wydatków na wojsko w 2015 r.

Zjawiska, z którymi mamy do czynienia w ostatnich latach: rosnąca liczba uchodźców, powiększająca się siatka organizacji terrorystycznych, rozmieszczanie zaawansowanych taktycznych rakiet balistycznych przez państwa europejskie, a także konflikt na Ukrainie – stanowią wyzwanie dla Unii Europejskiej i dla jej zdolności radzenia sobie z zagrożeniami.

Jednocześnie, podmioty niepaństwowe takie jak Hamas, Hezbollah, rebelianci Huti czy ISIS, wykazały zdolności zdobycia i wykorzystania pocisków balistycznych. Z tego powodu państwa UE dokonują rewizji swoich wydatków na obronność.

W 2014 r. sojusznicy NATO zobowiązali się, że do 2024 r. będą wydawać na obronność 2 proc. PKB. W Europie państwa członkowskie, w tym Wlk. Brytania i Polska, zwiększyły swoje wydatki na obronność między 2014 a 2015 rokiem odpowiednio o 9 proc. i 29 proc. Większość państw przeznacza nakłady na obronność na wydatki kadrowe, tylko w ograniczonym stopniu poświęcając je na zakup sprzętu oraz badania i rozwój.

Współpraca państw członkowskich UE jest kluczem do osiągnięcia skutecznych możliwości obrony przed współczesnymi zagrożeniami. Podziały na gruncie narodowym, polityka protekcjonistyczna oraz ograniczenia budżetowe mogą prowadzić do braku wydajności i niepotrzebnej duplikacji zasobów wojskowych.

W obliczu rosnących zagrożeń dla bezpieczeństwa, państwa europejskie powinny zainwestować w sprawdzone systemy — jak Patriot i SM-3 —, które zostały opracowane, sprawdzone i wdrożone do walki z zarówno już istniejącymi, jak i nowymi zagrożeniami. Brakuje czasu i zasobów finansowych, by inwestować w systemy zupełnie nowe i niesprawdzone, które osiągną zdolności operacyjne nawet za 10-15 lat.

Państwa europejskie powinny postawić na interoperacyjność, wybierając systemy pasujące do istniejącej już sieci w celu uproszczenia systemu wymiany informacji i ułatwienia procesów decyzyjnych.

Państwa europejskie muszą rozsądnie wydatkować środki, inwestując we współpracę z firmami cieszącymi się nie tylko wieloletnim doświadczeniem w wykorzystaniu najbardziej zaawansowanych technologii, ale także z udowodnionym zaangażowaniem w tworzenie skutecznych partnerstw.

Źródła: Raytheon, Instytut Unii Europejskiej Studiów nad Bezpieczeństwem, Statista, Parlament Europejski, Sztokholmski Międzynarodowy Instytut Badań nad Pokojem, NATO, Avascent, Europejska Agencja Obrony

Więcej informacji na stronie Raytheon

 

Download PDF