Reklama
Choć Parlament Europejski skłania się w swojej wewnętrznej komunikacji ku wielojęzyczności bardziej niż Komisja Europejska czy Rada, potrzeba posiadania wspólnego języka roboczego sprawia, że angielski zdecydowanie dominuje, stwierdziła Ambroise Perrin z francuskiego stowarzyszenia językowego „Défense de la Langue Française“ (DLF). Konferencja została zorganizowana przez DLF w „Institut Supérieur de Traducteurs et Interprètes“ (ISTI), brukselskiej szkole wyższej dla tłumaczy.
Mimo iż w unii obowiązuje pluralizm językowy, w praktyce korzystanie w wewnętrznej komunikacji z 23 oficjalnych języków narodowych okazuje się jednak trudne, bowiem wspólna praca w takich warunkach często jest niemożliwa. W rezultacie prawdziwym językiem roboczym Komisji Europejskiej jest łamana angielszczyzna, którą posługuje się większość urzędników unijnych instytucji, powiedział Ludovic Laporte z Dyrekcji Generalnej ds. Tłumaczeń.
Jak stwierdził, komisja zatrudnia nawet korektorów, których zadaniem jest poprawa niedostatecznej angielszczyzny niektórych tekstów i uczynienie ich zdatnymi do tłumaczenia. Perrin zaznaczyła, że przed rozszerzeniem z roku 2004 dotyczyło to także tekstów w językach francuskim i niemieckim.
Laporte przyznał, że Bruksela została w końcu niejako zmuszona do wyboru angielskiego jako kompromisowego języka roboczego. Z tego powodu – jak wyjaśniła Catherine Vieilledent-Montfort z dyrekcji Generalnej ds. Tłumaczeń, obecnie 80 proc. wewnętrznych tekstów komisji tworzonych jest w języki angielskim. Dopiero ostateczne wersje dokumentów tłumaczone są na 23 oficjalne języki UE.
Według Laporte intensyfikacja tego procesu nastąpiła głównie po rozszerzeniu z 2004 r., kiedy to do wspólnoty dołączyła m.in. Polska. Rozszerzenie Europy na wschód przyniosło ze sobą prawdziwą eksplozję językową, która z dnia na dzień podwoiła liczbę oficjalnych języków UE. Wcześniej wewnętrzna komunikacja w UE w znacznie większym stopniu odbywała się również w językach francuskim i niemieckim, podkreślano podczas konferencji (tmw). 
