Reklama
Za dyrektywą opowiedziało się 369 posłów, przeciwko 197, a 106 wstrzymało się od głosu. Europosłowie odrzucili poprawki przygotowane przez grupy PSE, Zielonych i GUE/NGL, które wprowadzały korzystniejsze regulacje dla osób, których miałby dotyczyć nakaz deportacji. Propozycja zakładająca odrzucenie dyrektywy również nie spotkała się z ich przychylnością.
Przyjęta w tym tygodniu dyrektywa ustala co prawda wspólną politykę Unii Europejskiej w stosunku do nielegalnej imigracji, podkreśla jednak prawo każdego z państw członkowskich do stosowania własnych standardów, o ile są one bardziej korzystne dla imigrantów.
Procedura wydalania nielegalnych imigrantów z terenu UE ma, według z tej dyrektywy, przebiegać dwuetapowo. W pierwszym etapie, natychmiast po wydaniu decyzji o deportacji, rozpoczyna się czas - od 7 do 30 dni - w którym imigranci będą mogli dobrowolnie wyjechać z Unii. Jeśli nie skorzystają oni z możliwości dobrowolnego wyjazdu, to zostanie wydany nakaz ich deportacji. Jeżeli - już po wydaniu przez sąd nakazu deportacji - zachodzi podejrzenie, że imigrant planuje ucieczkę, może on zostać zatrzymany.
Nakazy tymczasowego zatrzymania mają wydawać organy administracyjne lub sądowe. W przypadku wydania przez organy administracyjne nakazu tymczasowego zatrzymania podlega on rewizji przeprowadzanej przez organy sądowe w ciągu 48 godzin od momentu, w którym nastąpiło tymczasowe zatrzymanie (Komisja Europejska proponowała 72 godz.)
Jeżeli z powodu wyjątkowo dużej liczby obywateli państwa trzeciego podlegających wydaleniu, ośrodki detencyjne państwa członkowskiego, jego kadra administracyjna lub sądowa są w nieprzewidziany sposób obciążone, to może ono - na czas trwania tej wyjątkowej sytuacji - dopuścić dłuższe terminy weryfikacji sądowej.
Co więcej, deportując imigrantów państwa członkowskie muszą brać pod uwagę sytuacje w krajach pochodzenia - nie można wydalić obcokrajowca do państwa, w którym jego życie mogłoby być zagrożone (w przyszłości Parlament Europejski wspólnie z Radą mają przygotować listę krajów uważanych za "bezpieczne").
Dyrektywa w sprawie powrotu nielegalnych imigrantów zakłada, że okres przetrzymywania w areszcie nie może przekroczyć pół roku, ale w wyjątkowych sytuacjach może być przedłużony do 18 miesięcy (cześć państw członkowskich nie określała dotychczas maksymalnego czasu przetrzymywania imigrantów w areszcie).
Gwarantuje ponadto zachowanie podstawowych warunków życia, w tym prawo do opieki zdrowotnej i edukacji dla dzieci oraz ogranicza użycie środków przymusu i wprowadza dla deportowanych szereg gwarancji prawnych i zachęt, których celem jest uniknięcie samowolnych i masowych wypędzeń.
Tymczasowe zatrzymywanie dzieci z rodzinami ma być stosowane wyłącznie w ostateczności i możliwie jak najkrócej. Dzieci przebywające bez opiekuna mogą zostać deportowane tylko wtedy, kiedy mogą powrócić do swoich rodzin lub ich państwa zapewnią im odpowiednie traktowanie.
Zakaz wjazdu do Unii dla osób deportowanych będzie wynosił 5 lat. Jednak jeśli zajdzie podejrzenie zagrożenia dla bezpieczeństwa publicznego - okres ten może zostać wydłużony.
Dyrektywa przewiduje także bezpłatną pomoc prawną dla nielegalnych imigrantów, których na nią nie stać. Ma być ona zgodna z odpowiednim prawodawstwem narodowym lub zasadami stosowania takiej pomocy, a także z dyrektywą z 2005 w sprawie pomocy dla osób szukających azylu. Na ten cel może zostać wykorzystany specjalny fundusz, w wysokości 676 mln euro, przeznaczony na powroty w latach 2008-2013.
Zapisy tej dyrektywy muszą zostać przeniesione do porządku prawnego państw członkowskich w ciągu 24 miesięcy od dnia jej opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Ministrowie państw UE muszą oficjalnie zaakceptować uzgodniony tekst na posiedzeniu w lipcu.(b)
