Reklama
Dzięki zamieszczonym tam informacjom można się będzie dowiedzieć, w jaki sposób korzystać z numeru 112 i jakiej pomocy można się spodziewać, zwłaszcza podróżując po terytorium Unii Europejskiej. Na stronie dostępne są też informacje na temat działania tego numeru w każdym z państw członkowskich, np. czasu oczekiwania na odebranie połączenia czy językach, w których mówią operatorzy.
„Miliony obywateli UE udających się na letnie wakacje muszą zapamiętać tylko jeden numer alarmowy: 112" - powiedziała Viviane Reding, unijna komisarz ds. społeczeństwa informacyjnego i mediów. Pozwala on na lokalizację osoby dzwoniącej i pomaga służbom ratunkowym odnaleźć np. ofiary wypadków.
Jak podkreśliła komisarz, wszyscy obywatele UE powinni wiedzieć, że mogą dzwonić na ten numer, by skontaktować się ze służbami ratunkowymi., aby wprowadziły go jak najszybciej dla wszystkich połączeń z linią 112. „Liczę również na szybkie działania ze strony władz Bułgarii, dzięki którym numer 112 stanie się w końcu dostępny na terytorium całego kraju" - dodała.
W lutym Komisja wezwała władze krajów członkowskich do upowszechniania wiedzy na temat numeru 112, ponieważ przeprowadzone badanie wykazało, że tylko 22 proc. obywateli UE wie, że w razie zagrożenia mogą dzwonić pod ten numer z dowolnego miejsca na obszarze Unii.
Uruchomiona strona internetowa ma spopularyzować bezpłatny, unijny numer alarmowy. Dzięki niej każdy mieszkaniec UE będzie się mógł dowiedzieć się jak numer 112 działa w państwach członkowskich zanim wyjedzie na letnie wakacje.
Z informacji przekazanych przez państwa członkowskie nt. czasu oczekiwania na odebranie rozmowy po połączeniu się z numerem 112 wynika, że w Czechach, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii co najmniej 97 proc. telefonów na numer 112 jest odbierane w ciągu 20 sekund, a w Holandii i Finlandii co najmniej 71 proc. w ciągu 10 sekund.
17 krajów zgłosiło, że są w stanie odbierać zgłoszenia na numer 112 w językach innych krajów UE. Centra obsługi zgłoszeń alarmowych na ten numer w 16 krajach (Austria, Bułgaria, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Litwa, Malta, Niemcy, Republika Czeska, Słowenia, Szwecja i Węgry), są w stanie bez problemu odbierać połączenia po angielsku; 7 krajów zgłosiło, że ich centra obsługi mogą odbierać zgłoszenia w języku sąsiedzkiego państwa członkowskiego (Bułgaria, Niemcy, Estonia, Hiszpania, Litwa, Węgry i Słowenia). Kilka krajów stosuje specjalne metody pozwalające odbierać zgłoszenia w innych językach obcych, np. przekierowywanie rozmów do innych centrów, w których pełnią służbę pracownicy znający dane języki (Czechy, Grecja, Słowenia i Hiszpania), lub do służb tłumaczeniowych (Finlandia, Francja, Holandia, Hiszpania, Szwecja i Wielka Brytania).
Na stronach internetowych poświęconych numerowi 112 można się również zapoznać z uchybieniami tego systemu. Nadal np. nie jest on w pełni dostępny w Bułgarii i toczy się postępowanie w sprawie tego naruszenia (podobno można się na niego dodzwonić jedynie w rejonie Sofii). W 6 krajach (Włochy, Litwa, Holandia, Polska, Rumunia i Słowacja) nie można zlokalizować osoby dzwoniącej z telefonu komórkowego. Wobec nich również toczy się postępowanie w sprawie naruszenia przepisów wspólnotowych.
9 krajów nie podało informacji na temat czasu oczekiwania na odebranie rozmowy: Belgia, Francja, Włochy, Cypr, Luksemburg, Malta, Polska, Rumunia i Słowacja, a 10 (Belgia, Irlandia, Włochy, Cypr, Łotwa, Luksemburg, Polska, Portugalia, Rumunia i Słowacja) - nie podało informacji na temat możliwości krajowych centrów obsługi zgłoszeń alarmowych na numer 112 jeśli chodzi o odbierania połączeń w co najmniej jednym języku UE, który nie jest językiem narodowym lub urzędowym danego kraju.
Europejski numer alarmowy 112 wprowadzono w 1991 r. Jako jednolity, wspólny dla wszystkich państw członkowskich, numer funkcjonujący obok krajowych numerów alarmowych, miał zwiększyć dostępność służb ratunkowych, zwłaszcza dla podróżnych. Od 1998 roku przepisy UE wymagają, aby państwa członkowskie zapewniły bezpłatne połączenia z numerem 112 ze wszystkich sieci stacjonarnych i komórkowych. Od 2003 r. operatorzy telekomunikacyjni muszą podawać służbom ratowniczym informacje na temat miejsca, w którym znajduje się osoba dzwoniąca, tak by mogły szybko odnaleźć ofiary wypadku. Państwa członkowskie UE mają też obowiązek upowszechnienia wśród swoich obywateli wiedzy na temat numeru 112.
Dotychczas Komisja wszczęła 16 postępowań w sprawie naruszenia przeciwko 15 krajom w związku z niedostępnością numeru 112 lub brakiem informacji o lokalizacji rozmówcy. 9 z nich umorzono po wprowadzeniu środków naprawczych.(b) 
