Reklama
Oficjalne wnioski mające formę „uzasadnionych opinii”, stanowiących drugi etap postępowania w sprawie naruszenia przepisów przewidzianego w art. 226 Traktatu WE, komisja skieruje do Belgii, Republiki Czeskiej, Niemiec, Grecji, Hiszpanii, Finlandii, Francji, Irlandii, Luksemburga, Malty, Holandii, Polski, Portugalii, Szwecji i Słowacji. Kraje te mają dwa miesiące na przekazanie do Brukseli zadowalających wyjaśnień w tej sprawie. W przeciwnym razie komisja może przekazać sprawę do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.
Przyjęta w 2005 r. trzecia dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy powinna zostać wdrożona do 15 grudnia 2007 r. Opiera się ona na istniejących przepisach wspólnotowych i włącza do prawa UE zaktualizowane w czerwcu 2003 r. Czterdzieści Zaleceń Grupy Specjalnej ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (FATF), międzynarodowego organu opracowującego standardy w dziedzinie zwalczania prania pieniędzy i finansowania terroryzmu.
Dyrektywa dotyczy sektora finansowego oraz prawników, notariuszy, księgowych, pośredników w obrocie nieruchomościami, kasyn oraz podmiotów świadczących usługi na rzecz trustów lub przedsiębiorstw. Ma ona również zastosowanie wobec wszystkich dostawców towarów, w zakresie, w jakim płatności są dokonywane w gotówce w kwocie powyżej 15000 EUR.
Instytucje i osoby objęte dyrektywą powinny identyfikować i weryfikować tożsamość klienta oraz rzeczywistego beneficjenta oraz monitorować stosunki gospodarcze łączące je z klientem. Ich zadaniem jest także zgłaszanie podejrzeń o pranie pieniędzy lub finansowanie terroryzmu organom władzy publicznej. Zobowiązane są także do zapewnienie stosownych szkoleń dla personelu i stworzenie odpowiednich wewnętrznych procedur zapobiegawczych.
Dyrektywa wprowadza dodatkowe wymogi i zabezpieczenia dotyczące sytuacji, w których ryzyko jest podwyższone (np. transakcji z bankami korespondentami mającymi siedzibę poza UE). (t)
