Pracownicy delegowani

Mówimy, że pracownik jest „pracownikiem delegowanym”, kiedy jest on zatrudniony w jednym państwie członkowskim UE, ale wysyłany przez swojego pracodawcę do wykonywania pracy tymczasowej w innym państwie członkowskim.

 

Swobodny przepływ pracowników jest jedną z podstawowych swobód zagwarantowanych w Traktacie o Unii Europejskiej. Mówimy, że pracownik jest „pracownikiem delegowanym”, kiedy jest on zatrudniony w jednym państwie członkowskim UE, ale wysyłany przez swojego pracodawcę do wykonywania pracy tymczasowej w innym państwie członkowskim. Procedura ta jest opisana w osobnej kategorii pracy w UE pod nazwą „delegowanie pracowników”.
W celu lepszego zabezpieczenia praw i warunków pracy pracowników delegowanych, jak również lokalnych usługodawców, których przepisy są na niższym poziomie, prawo unijne nakłada obowiązek przestrzegania zasad dotyczących warunków zatrudnienia, które mają zastosowanie do pracowników oddelegowanych do pracy w innym państwie członkowskim. Przepisy te odzwierciedlają normy w odniesieniu do miejscowych pracowników w kraju przyjmującym; warunki pracy muszą być do nich dostosowane. Nie wyklucza to jednak tego, by pracodawca mógł zastosować korzystniejsze warunki pracy dla swoich pracowników.

Jakich dziedzin to dotyczy?

Delegowanie pracowników (dyrektywa 96/71/WE) stosuje się do pracowników delegowanych do innego państwa członkowskiego, w trzech przypadkach:

  • Jeśli pracodawca wysyła pracowników do innego państwa członkowskiego na własny rachunek i pod swoim kierownictwem w ramach umowy, którą pracodawca zawarł z kontrahentem z państwa, w którym znajduje się odbiorca usług;

  • Jeśli pracodawca wysyła pracowników do organizacji lub firmy, która należy do koncernu na jego terytorium;

  • Jeśli pracodawca, który zapewnia pracę czasową lub korzysta z agencji pośrednictwa pracy zapewnia pracownika pracodawcy mający siedzibę w innym państwie członkowskim.

Stosunek pracy między pracodawcą i pracownikami delegowanymi musi być zachowany przez cały okres oddelegowania.

 

Na jakich warunkach?
Przepisy dotyczące delegowania pracowników obejmują szeroki wachlarz zagadnień, takich jak maksymalny czas pracy i minimalne okresy wypoczynku, minimalny wymiar rocznego urlopu, płaca minimalna i równe traktowanie.
Przepisy obejmują także takie kwestie, jak ochrona zdrowia, bhp, zatrudnianie kobiet w ciąży, dzieci i młodzieży.
Dyrektywa w sprawie delegowania pracowników zobowiązuje także państwa członkowskie do współpracy i zapewnienia powszechnego dostępu do informacji w sprawie krajowych warunków pracy.

Przepisy krajowe

Dyrektywa o delegowaniu pracowników zobowiązuje krajów UE do współpracy i przekazywania sobie nawzajem informacji. Wyznaczone zostały krajowe punkty kontaktowe i władze odpowiedzialne za kontrolę warunków pracy i zatrudnienia w danym kraju. Działają one jako punkty kontaktowe dla organów innych państw członkowskich, dla przedsiębiorstw, które delegują pracowników, jak również dla pracowników zagranicznych. Urzędy te można znaleźć w Austrii, Belgii, Bułgarii, na Cyprze, w Republice Czeskiej, Danii, Estonii, Finlandii, Francji, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Irlandii, na Litwie, na Łotwie, w Luksemburgu, na Malcie, w Niemczech, Portugalii, Rumunii, na Słowacji, w Słowenii, Szwecji, na  Węgrzech, w Wielkiej Brytanii, i we Włoszech.